۱۳۸۶ اسفند ۱, چهارشنبه

به نام خدا
اول از هر نوشته ای شکر آن خدایی واجب است که به امیر مهدیانش جایی نشان داد برای نوشتن و گفتن از حرفها و درونیاتی که شاید بسیاری به راحتی از کنارش می گذرند.

هیچ نظری موجود نیست: